Kayıtlar

Bu yağmur böyle yağmamalıydı.

 İşte sonbaharda gördüğüm isimsiz hayalet. Ben ki bin yıl öncesinde Marius gibi uykuluyum. Düşündüğüm dalgalarda kaybolan bi' yarın yankısı. Bin bıçakla dans ederim bir gece vakti. Ve kaygılarla denk düşmekse maharetim, Son cesaretim iç kastımdı. Kendi aydınlığıma bir meşale yeter, Geceyi aydınlatmak için varsa da... Bu yağmur böyle yağmamalıydı. Bu orman korkutuyor beni, anne. Culaklar her yerde. Uzun gülüşleriyle nağmesiz bi' gülyabani. Demir kanım, demir yalım, demir çam ağacının. Gördüğümde bir cesettin, masallarda bir tümördün. Ben öyle bildim, insan kendi çıkmazında Kaybolan ve arayan ama hep kaybolan, Hem vicdan hem makineydi. Kendi kendimin şifasından da emin değilim. Belki bir cinim, elinde defne yaprağı. Başka bir seçenek vardı. Fark eden şu ki benim yazgım tanımlı. Sayısızca geçen keruvların ağladığı zakkum kanı. Başladıysa yağmurun bu dansı, kalmaz istikametim. Ne zemin ne sorgular tutar beni. Bir gazal yunar nehirde, ihaneti beklerim. Hiçbi' ışığa güvenmedim, g...

Mücazat

Balbalımda bir yazı sonunda uyandım Dudağıma değen ses Kalabalık ve kanlı bir mücazatı mı dinliyor N'için hâlâ göğsüm ağrıyor Dünyaya özgü değil miydi yoksa bu Devasa bir yılandan kaçıyor insanlar Ve bağırıyorlar "Peşimizi bırak artık ey geçmiş" Her defasında tökezleyip düşüyorlar Anladım ki kurtuluş o kadar kolay değilmiş Öğünleri seherdi, mideleri zehirli Yaldızdan bir tabut içinde son bir şans ki Burada Davudi bir ağıttır Kargalarla söylenen En acılı anda pişmanlığı düşleten Çemberin burgaçlarında canı olmayan gölgeler Kızıl ardıç ağacına asılmış Milyon tane şahit Ama korkmuyorsam gördüklerime rağmen Hâlâ bu daha da korkacağım Bir şeyler var demektir Benim cezam iniltileri dinlemek değil Sesine sağır kalmak olacak Benim cezam ateşe yaklaşmak değil Senden uzak kalmak olacak Benim cezam iniltileri dinlemek değil Sesine sağır kalmak olacak Benim cezam cehennemde yanmak değil Senden uzak kalmak olacak Rabbim...

Ekim’in Gölgesi: Sed Non Satiata

 Beni var eden yağmurdu İçimden giden kan bulvarlarında kaldı umudum Söğüt altı şarkılar boyunca kendi içime girdaplığım Kim var, kim yok ortalıkta? Zati geçip gitti yıllarım Ve fark edince hasretin bittiğini başlangıçlara Şol anlar ortasında şol günah kanar oldukça Sen en büyük dualarımda kaldın (Anne) Her şey bir masaldı, dokunduğum her çiçek zehirliydi her gece Ve şimdi bir duraksamayla kaybolan çığlıklar Geçmişin kırık camlarında ur yaratmamış gibi Sığındığım melek tinimden çok irinliydi Herkes bir tufandı, ben hiç görmedim bi' gemi (Görmedim) Ne kan şölenlerinde duyduğum bi' çağrı Ne bir dilek, ne bir cevap... Sadece yalnızlık kuşu Bana güzel gelen sana hep tuhaftı çünkü *Sed non satiata*, "N'için?"i belli Şimdi adını hangi ıssızlıkta aramalıyım? Hangi denize düşüp bir dua kanatmalıyım? Başka yok bi' çare, bak, akşamüstü kayboluyor Gözlerimde yitik şarkılar yalımlaşıyor Ve sen hiç susma, alkışı hatırla Düşün ışıltısında kaybolan duvar, tenimde ezan Kaygıl...

Eski Bir Kilisede İntihar Denemeleri

Sabahat Bu söz benimle yansın Ait olmayan da vardı Gül, güzel bir gün yaşansın İçimde muskalar gönüllü gömülü solmama   Sadakatim talan   Bu söz benimle kalsın   Yataktan kalktım, başımda milyon tane yılan   Hepsi göğse hücum ki   Aç böceklerin vücudum   Mutlu son denildi   Güzel günden bahsedildi   Vedanın ertesinde ormana giden yolda ağlayan bir kadın sesi...   Benim özlemim normallik ahi   Değil miydim ünlü bir zamanın zincirsiz kölesi?   Darmaduman sözlerin yüceltisi   Takati bitmeyen düşmanla bir zavallının mücadelesi   Sevgilim, arbedesin!   Gece üç kilise yolunu tut   Elinde zorla yanan fener lambası "Tanrım artık ırmak akmasın" dedikçe Artık boşluk atlasımdı Ilgıt ılgıt ol bela sabahı... Ben bir zakkum bağımlısı Her gece cehenneme düşerim zehirler için   Kanımdaki resmin tebessümü cinayetidir bir şeyhin   Her ci...

Uzun sürdü. Ama geri döndüm.

Sonra birden uyandım. Tam bugün, yaklaşık bir saat önce. Uzun süredir içinde olduğum bir uykudan uyandım. Üzerimdeki baskının ne kadar ağır olduğunu tarif edemem. Yıllar önce yapmamayı tercih ettiğim bir şeye nasıl sürüklendiğimi fark ettim. Kendimi sürekli bir şeyler dinlerken bulmuşum. Birileri bana “doğruyu” anlatıyor: “Şöyle yapmalısın.” “Böyle yaşamalısın.” “Bu doğru.” “Şu yanlış.” Sonra dönüp hayatımda iyi giden şeylere baktım. Hiçbiri bu tavsiyelere uymuyor. Demek ki ben bir şeyleri doğru yapabiliyormuşum. Hatta yapmışım. Eğer en başa dönseydim ve attığım her adımdan önce birilerinden akıl alsaydım, muhtemelen hiçbir şey yapamazdım. Tamamen sıfır. Hiçlik. Sadece çalışmaya ve banka hesabındaki rakama odaklanmış bir ilerleyiş... Bana doğru hayatın bu olduğuna inandırmışlar. Bir de içimdeki o sevgi boşluğu... O boşluktan sızan saçma sapan insanlara kapılmışım. Belki birkaç güzel söze, biraz ilgiye, biraz anlaşılma hissine tutunup aslında hayatımda yeri olmaması gereken insanlara ge...

Modern Aşkın Ekonomisi

Eskiden bir kadının etrafında onunla ilgilenen daha az insan olurdu. Şimdi ise ortalama güzellikteki bir kadının mesaj kutusu bile dünyanın dört bir yanından gelen iltifatlarla ve alev emojileriyle dolu. Bu durum, kadınlarda istemsizce “her an çok daha iyisi karşıma çıkabilir” illüzyonu yaratırken; erkeklerde de “bu kadar talep gören, ilgiden şımarmış birine ulaşmak için harcayacağım efora gerçekten değer mi?” sorgusunu başlatıyor. Zaten modern flört dünyası giderek kurumsal bir iş mülakatına dönüştü. Erkekten beklenenler o kadar standart ve yorucu hale geldi ki; iyi ve trend bir mekan seçmesi, hesabı ödemesi, sürekli espri yapıp karşı tarafı eğlendirmesi, aynı zamanda iyi bir kariyere sahip olması ama asla sıkıcı görünmemesi gerekiyor. Üstelik tüm bunları yaparken de kesinlikle muhtaç görünmemeli. Ve çoğu zaman bu büyük maddi ve manevi eforun karşılığı; “Şu an hayatıma birini alacak dönemde değilim, kendime odaklanmak istiyorum” ya da “Önce kendi travmalarımı çözmem lazım” gibi modern...

Sen gittin ve herkes ölmeye başladı

Önce Çağlar öldü. Sonra Arif abi… Çağlar’ın yedisinin okunduğu akşam. Sonra Azra öldü, ardından Alp… sonra anneannem. Bir de büyük deprem. Otuzuma basmadan otuz tabut kaldırdım musalladan. Anneannemden öncekilerin mezarlarını ziyaret ettim de, yıllarca ilk ölen hep anneannem gibi geldi bana. Sanki oydu bu ahret furyasını başlatan. Öyle değilmiş. Yeni anladım. Sen gittin ve herkes ölmeye başladı. Zaten kim tam anlamıyla sağ kaldığını iddia edebilir ki? Bu kadar meftanın ardından kim biraz zombileşmek istemez. Daha kırılgan, daha dikenli ve daha fukuyamacı olmaz. Arif abi baytardı ama pek çok doktordan daha ilginç tıbbi hatıraları oldu. Sen gittin ve herkes ölmeye başladı. Yalnızlıktan kudurmuş bir çocuğun arabaların kaportasını anahtarla çizmesi gibi ruhumun kemirilişi de hep sinsiceydi. Buna rağmen ansızın berraklaştığı oluyor; bulanık günlerin hâlâ soğuk yaz akşamları oluyor, güzel kızlar oluyor. Yağmurdan sonra saçlarını havluyla kurulaman gibi olmuyor tabii, o kalibrede sevda görmed...

Cenazem İçin Soneler 02:46

Vay, şimdi gülenlerin haline, sonra Yas tutup ağlayacaksınız. Yarama hükmeden ceza, tezahür, istila, Kalbimi hapseden eminim yasadan yüksek yasa. Sevgilim siyah kuşlar oldu, Ve ben ise her gece okudum: Kuş öldü! Kuş öldü! Sedef bir yalnızlık konar, göçer, Bu toprak ilk defa mı yandı sandın? İçimde Sokrat itirazı, Daimonum sözlerime evvela makineleşmedim. Şiirlerimi bir Ortaçağ köyünde Söyledim, zamanla dilimi çivilesen de susmam. Sevgilimse rüzgar, Soğuk bana ceza değil de nimettir. Sevgilimse ölümü kanlı kılıcı, Bu hayat bana nimet değil de cinnettir. İnsan bir pisliktir, Kalpleri lağımdan geçilmez. Ve sevgi dediğin o, Lağımlarda mahvetmek temizliği. Yüzünü tanıdığım iki üç iblisle beraber, Ormanda ateşi yaktık ve dinledik sessizliği. Sandım işsizdim, sardım, yaram kabuk bağladı. İnsan acizdir, sürekli ihsan, diler Rabbinden yandım, Yanmadık yer kalmadı. Bir tek seni seçebiliyorum ey, Bu enkazın fotoromanı Dilim dönmez, veda sözlerini saydım. Bu kaçıncı lakırtı? Bu dudaklarına işleyen...

Ekim

 Keşke o Kızılay metrosunda karşılaştığımız güne geri dönebilseydim, İsmet abi. O gün bana, “Bana yaşına göre çok karamsar şeyler yazıyorsun,” demiştin. “Bunun için yaşın daha çok genç,” diye de eklemiştin. Bir bilsen abi… o günden bu yana geçen yedi yılda kaç zemheri geçti üstümden, kaç güneş doğmadan battı içimde… Şimdi bir yerde karşılaşsak, gözlerime baktığında dolardı seninkiler. Bilirim, bir şey demeden sırtımı sıvazlardın. Sonra Ali abinin yanına gider, sessizce iki demli çay söylerdik. Ben tütünü sarmayı öğrendim artık abi, istersen sana bir tane sarabilirim. Okulu da bitirdim. Diplomam var artık… Hani demiştin ya: “Oğlum, boş gezeceğine diplomalı işsiz ol bari,” işte öyle oldum abi. Ama en azından bir yolum var artık, belki bir yere çıkar, kim bilir. Letavitsa yok artık, terk edip gitti beni. Ali abiyi kanser aldı, geri kalanlarımızıysa deprem. Bugün simit–ayran yediğimiz amcaya uğradım, baktım sağıma soluma, bir ben kalmışım geriye. Şimdi yapayalnızım, bu ekim akşamında. ...

Gerçek, yalnız da olsa gerçektir.

Azınlık olmak — hatta yalnızca bir kişilik azınlık olmak — delilik değildir. Asıl delilik, çoğunluğun yalanına sorgusuzca boyun eğmektir. Gerçek, kalabalıkların onayına ihtiyaç duymaz; o, yalnızca bir vicdanın kıyısında bile var olabilir. Eğer tüm dünyaya karşı durup doğru bildiğini savunabiliyorsan — yalnız da olsan — aklın yerindedir. Çünkü cesaret, herkesin eğildiği yerde dimdik durabilmektir. İktidarın gerçeği çarpıtması, sorgulamayanlara dayanır. Düşünmeyen için yalan, rahatsız edici değildir. Ne istenen şeyin korkunçluğunu tam olarak kavrayabilirler, Ne de olup biteni anlamlandırabilirler. Toplumla olan bağları yüzeysel, sorumluluk duyguları zayıftır. Düşünmeyen direnemez. Direnemeyen ise yalnızca yaşar gibi yapar. Yutuyorlar ama sindiremiyorlar. Tıpkı bir kuşun bedeninden geçen mısır tanesi gibi, gerçek de içlerinden geçer ama iz bırakmaz. Bu yüzden akıllarını kaybetmezler — fakat asla özgür de olamazlar. --- Ve bir gün gelecek… Yöneticiler, “iki kere iki beştir” diyecek. Ve siz...

Yaradana Mektuplar

 Rabbim dinle bak, ben sana mektup yazdım. Kampüse gelirdim ve insanlar kanardı. Karanlıksa kolaymış demekten yoruldum, Bütlere kaldım, hâlâ Kars’tayım. Bu aralar ev ve okul hayatım... 23 yaşında, 30 milyar borçla yaşamak bi’ hayli yorucu olsa da, Mektuplarda kalsın bazı kaygılar. Lambalarda dönen sinekten vızıltılar, Sıkıntıya saygılar. Bana biraz SSRI. Geçen gün dergâha gittim, orada seni düşündük. Oturduk, hayal ettik: "Bir Allah, hem de yapayalnız." Kara bastım, Paşaçayır sallanırdı. Ben melamet hırkasını ters giydiğimde sanırım, Yağmur ne zaman yağsa Bedri Rahmi fısıldarım. Yağmur sofistlikse, ben de ıslanmaktayım. Kalbe gelmeyecek olan, bıttabi de hazdır ve... Rabbim dinle bak, ben sana mektup yazdım. Mektuplar Yaradan’a mektuplar. Her geçen gün burada boğuluyorum aslında. Hakkımla beni alsan mı yanına? Senden başkasını sevdim, Ne olur bağışla. “Yazmam.” dedikçe yazdım hep. Çünkü onlar anlamaz, Ve görülen burada bi’kaç manzum hep, ve sabır çek. Gitmez ahı, korkularla ya...

إبليس

  Sahibiyet, azıcık kaçmak ve dostsuzluk. Bu kir taşınmaz artık, paklayacak birkaç ses olsun. Ağzımdan kustuğum büsbütün siyah cesetlerse Rotenburg'da bir koyakta yağmur olup kayboldu. Büyümek, yani her geçen gün kirlenmek. Şifalı bitkiler, nihai gülmeler. Yüzüm toz toprak, gel kaz; reyhalar leş gibiydi. Verimsizlik, ölümün o devir tadıyla eş değerdir. Hissediyorum artık: Ne gücüm var ne isteğim. Konçerto ortasında bir sefil cinayeti. Ölmek üz’re doğan bebeğin kulaklarına sela sesiyim. Ben her saniye suyu kesilen, nefessiz bir denizdeyim sanki. Arzular, senet kokan dalgalar. Ölmek ister arkadaş ve itikadı yorulmak. Kahpe göğüsleri siyah kanla bulandı. Ruhumda her ne varsa, şeytana sunulacak. Yıldızlar yanınca, gün batınca Hayaletle dolan şehri bir de bana sor. Dünya gözüm seyreliyor. Küflü binalarda yangın var. Yangın, yangın, yangın var! Zaman yarat, silik ve gereksiz. Dünya böyledir, Ne sevesin, ne gidesin gelir. Ey doğan güneş... Ey doğan güneş, fazlasıyla kestim tenim. Dar-ül-f...

Yaratılmamalıydık

 Sekiz yaşındayken, en büyük korkularım; evimizin koridorunun sonunda, karanlığa gömülmüş o soğuk kiler ve Discovery Channel’da izlediğim Bermuda Üçgeni belgeseliydi. Zamanla büyüdüm; korkularım da değişti, biçim değiştirdi. Karanlık artık sadece odalarda değil, ruhumdaydı. İlk başta hamam böceklerinin ürpertici sesi, boğulmanın nefes kesici korkusu gibi somut kaygılar sarmıştı ruhumu. Ancak yıllar ilerledikçe, korkularım daha derin, daha sinsi travmalara dönüştü; insanın kalbindeki yalnızlık, hayal kırıklıkları, güvensizlikler… Bunlar, çocukluğumun karanlığından çok daha derin, çok daha zor birer gölge haline geldi. Sonra bir gün, gözlerim insanın karanlığına açıldı. Nefretine, açgözlülüğüne tanık oldum. Anladım ki, yaratılmış olan hiçbir canlı, insanoğlu kadar acımasız, korkunç değildi. Böyle zamanlarda insan düşünmeden edemiyor: Belki de şeytan, Rab’be söylediklerinde haklıydı. Belki de biz, hiç yaratılmamalıydık. Çünkü gördüğüm en büyük kara lekeyi, yaratıcısının yüzüne en çok ...

Kadınlar üzerine II

 Hayatım boyunca ilk kez hissettiğim bir duyguyu tarif edemiyorum. Ne düşünebiliyorum, ne idrak edebiliyorum. Evet, cinneti bilimsel olarak açıklayabiliriz: Cinnet, kişinin anlık olarak akıl sağlığını kaybetmesi, kontrolsüz davranışlar sergilemesi ve yoğun duyguların etkisiyle mantıklı düşünme yetisini yitirmesidir. Genellikle öfke, yoğun stres veya ağır travmalar sonucu ortaya çıkar. Ama ben... Bir canlının, başka bir canlıyı vahşice katlettikten sonra, cesedine tekrar tekrar ateş açmasını hiçbir şekilde algılayamıyorum. Bugün yine bir kadını öldürdüler. 2025 yılı yalnızca dört ay geride bırakmışken: Ocak ayında: 19 kadın Şubat ayında: 16 kadın Mart ayında: 18 kadın Nisan ayında: 22 kadın katledildi. 2024 yılında ise resmi kayıtlara göre 394 kadın öldürüldü. Bu cinayetlerin 259’unun faili hâlâ meçhul. Henüz kayıtlara geçmemiş, adını dahi bilemediğimiz kaç kadın daha var, tahmin bile edemiyoruz... 1 yıl 4 ay içinde; 469 anne, 469 kız çocuğu, 469 abla, 469 insan, 469 can katledildi....

Normandia

Omaha sahilinde, Normandiya çıkarmasının ortasında bir kişinin tüm o silah ve bomba sesleri arasında bağırdığını hayal et. Durun. Şimdi de bunun işe yaradığını düşün. İnsan hayali birçok şey yaratırken kendine, bir de düşman yaratma gereği duydu. İnsan, bir başka insanla bir sahilde ne yapabilir ki? Binlerce insanın sahilde olması bana sadece güzel bir festivali anımsatmalıydı. O güne geri dönmek ve orada bağırmak isterdim. Durun. Almanlar ve Amerikalılar. Burada kimse bir şey kazanmıyor. Hepiniz korkuyorsunuz ve az sonra çoğunuz öleceksiniz. Ölmeyin. Fransız sahilinin güzelliği ile ilgilenelim. Alkol stoklayan birlikler, alkolünü karşı tarafla paylaşsın. Kocaman bir sofra kuralım. Konserveler ortaya çıksın. Tüfekler en uçta yerde öylece dursun. Sıcak bir yaz gününde gökyüzünü duman yerine mavilikler doldursun. Kıyıda bir köşeye uzayıp denize giren askerleri izlerken bir sigara yakalım. Herkes ailesinden söz etsin. Sevdiği kadınlardan. Ne kadar kabul edebileceğimize bakalım karşımızdak...

Yaz Ayında Ölünmez

Sıcak bir yaz günü ölmeyi istemezdim. Yaz ayları bana sürekli iyiyi anımsatır. Küçük bir çocukken, koltuğa uzanıp perdeyi dans ettiren rüzgarı izlerken dünyanın ne kadar güzel olduğunu düşünürdüm. Benim için yaz hep orada kalmıştır. Ne zaman akşamüstü evlere vuran güneşi izlesem içime huzur dolar. Sıcak bir yaz günü ölmeyi istemem. İnsanların güzel havada mezarlıkta ne işi olabilir ki? Beni sevenlerle birlikte tatile gitmek güzel fikir olabilir ancak mezarlığa gitme fikri rahatsız edici. Geçirdiğim her yazın sonunda acaba kaç tane daha yaz göreceğimi düşünürüm. Sırf bu yüzden bir yazı bitirmeden ölmeyi istemem.

Kutular ve İnsanlar

Belki de bu olay, bu çağın olayıydı. Aile bağlarını aldığımızda, geriye kalan tüm bağların gerçekliğini nasıl sağlayabiliriz ki? Peki ya aile bağlarını bir arada tutan şey yalnızca ayıplama ve zorlamaysa? Bir trafik kazası geçirip felç kaldığında, ailenin sadece çevre baskısı ve utanma duygusuyla sana bakmaya devam etmesi ne kadar kabul edilebilir? Bir ev kurmaya çalışırken, bilmediğim birçok gerçekle yüzleştim. Mantığımın tersini denedikçe defalarca yanıldım. Bir ev; eğer anne, baba ve çocuktan oluşmayacaksa, nasıl kurulabilirdi ki? Ona anlam katacak motivasyonu ararken, kan bağı taşımadığım insanlara daha fazlasını vermeye çalışırken fark ettim ki; bu, düşünerek ya da çalışarak inşa edilebilecek bir şey değilmiş. Belki de "ev" dediğimiz şey sadece bir illüzyondu. Zor zamanlarımızda yanımızda olacak birini ararken, bu isteğin saf bir arzudan mı, yoksa hayata karşı geliştirilmiş bir savunma mekanizmasından mı kaynaklandığını ayırt etmek gerekiyor. Ve ben… Bunu başaramadım. De...

Neva' ında Karanlık Kıyılarında

Neva'nın soğuk sularında kaybolan bir umut, Dicle'nin derinliklerinden yükselen bir ses, Bir zamanlar Kafkas dağlarında yankılandı, Bir halkın, bir kültürün, zamanla silinen izleri. Gözlerimde bir karanlık, yıldızsız bir gece, Beni takip eden bir gölge, adını bilmediğim, Neva'nın sularında kaybolan eski bir melodi, Ve ben, gözlerimdeki denizde seni aradım. Zamanın ötesinden, yıldızlardan düşen bir el, Beni sarhoş eden Mem û Zîn'in masalı, Bir dağın efsanesinden, bir derenin çağrısı, İki kültürün birleştiği topraklarda şimdi ben, İçimde kaybolan bir iz, geçmişin yankısı. Volga'nın sularına baktıkça gözlerim, Zîn'in kaybolan umutları, Mem'in son nefesini hatırlatır, Kadim bir aşk ki, zamanın nehrinde boğulmuş, Her damlası, kalbimi acıyla sarar, ruhumu yakar. Bir zamanlar Kafkas dağlarında büyüyen o çocuk, Ve bir başka, kuzeyin karanlık ormanlarında doğan, Hikâyeleri farklı, toprakları uzak, Ama her adımda bir benzerlik vardı aralarında, Bir aşk, bir kültür, ka...

Heftemîn'in Kararmış Gecesi

Savruldum arşın en yücesine, Hudutsuz karanlığın kuytusunda, Bir yad ellerin unuttuğu yıldız misali, Ne bir ilen, ne bir sığınak, Sadece yokluğun destansı sükûtu içimde… Evvel vakit, devran sürerken, Kürtler yurdunu terk etti, topraklar sessizleşti, Ruhumu bir harabe köyün eşiğinde bıraktı, Ve ben, dağlar yıkık, nehir suskun, Tuz basılmış bir yazgıyı içime çektim. Ey Kawa’nın unutulmuş yiğitleri, Ey Cûdî’nin eteklerinden arşa yükselen soydaşları, Bir bedduadır üzerimde dolaşan, Zira ne dağlar bilir adımı, ne nehirler tanır izimi, Unutulmuş halkımın kayıp evladı… Kanla yazılan destanlar silindi, Rojava’yı aşan, Dicle’yi kuşatan yıldızlar söndü, Sonsuzluğun en karanlık köşesinde, Ve ben, güneşsiz bir günde, göğe doğru savruldum… Artık bu topraklarda ne beyim ne serokum, Ne köyüm var ne de dostum, Ferman yazılmış, kaderin rüzgârında savrulmuş, Lakin ben hâlâ bir düşte, Küller içre kurulmuş bir hanın eşiğinde beklerim…

Dicle'den Neva'ya

 Keşke Neva Nehri hakkında methiyeler dizebilsem boynuna.. Lakin teşrif etmek istersen, seni yaratılışımızın en başında " Evlat, arz-ı mevud' da " beklemekteyim.. Munzur' dayim gedikte Özlemin yüreğimde Uygarlığın beşiğinde Dicle'deyim müşkül ve de yalnız... Ve Ruhum, içindeki yildızlara dokunacağın günü Hıçkıra hiçkıra beklemektedir .

Ard'ın Yolcusu

Yaratılış sırasında Tenimizi döverken Hephaistos Şi’ra'nın çekirdeğinde  Zincirlendi ruhlarımız birbirlerine Seni bir daha göreceğimi sanmıyordum Yaratılış sonrasında Safiyullah koparınca elmadan Sarsıldı yeryüzü, yırtılmıştı Gök kubbe Kovulunca Daru's-Selâm'dan, Varınca Ard'a Seni bir daha göreceğimi sanmıyordum Ahir zaman öncesinde Ayrılınca Kabilin soyu Parçalandı kıtalar, dağılmıştık her yere Geçince nesiller, değişmişti bedenler Seni bir daha göreceğimi sanmıyordum Ahir zaman sırasında Gelişince topluluk  Kibirlendi insanlar, kaybetmiştik özümüzü Umudumuz tükenirken, Titremişti bedenimiz  Seni bir daha göreceğimi sanmazdım, Kehanet gerçekleşmeseydi Ve baktıkça sana tertemiz bir melek düştü dünyaya Gülümsedi tanrılar çıldırtan bir gururla Sen, karanlık ormanlara düşen o yüce ışık Sen bereketi öpüşlerin bal eden hayat yükümü Uzakta ol istediğin kadar, Artık kendimden bile yakınsın bana Çok uzun zaman olmuştu  Hoşgeldin Shi ~ Ra

Söz

Kaç kapıdan geçer insan hayatı boyunca Kaç masaya oturur kaç kişinin ruhuyla tokalaşır Kaçının kalbini dağlarken kaçının gönlünde taht kurabilir Kaç kadını sever insan hayatı boyunca Kaç gönülde misafir olur kaç dudakta huzur bulur  Kaçının ruh eşi olurken kaçının hayatının hatası olur Kaç defa terk edilir insan Kaç defa bedeni kül kaç kere ruhu toz olur Kaçını gömer kalbine kaçını gönderir uzaklara  Toprak bile tutamazken bütün bedenleri Tek bir kişi nasıl sahip olur böyle bir mezarlığa Ezelden beri düşünüp dururum Varoluşsal fasafiso veya şiir  Ne derseniz deyin Düşünmek çağın ender görülen ve sancılı bi hastalığı Ve gözlemliyorum bu hastalıktan muzdarip olanları  Sen kimsin ulan bunu yapmaya cüret ediyorsun derseniz Ben öfkemi ve annemin verdiği bozuklukları montunun delik cebi yüzünden kaybetmiş alalade bir şairim Ama bahanelere sığınmaya gerek yok bir gün bulacağım elbet Bu hastalıktan muzdarip olan insanlar benim gibi doğuştan eksik veya aksak yollanmış dünya...

Niks Ve Tenebris / Soluksuz ormanda bir akşam üstü münakaşası (Clara'nın gittiğidir)

 -Niks  -Tenebris -Duvarlarını ördüğün günden beri kaç kişi girdi içeri ? -Hiç kimse  -İçeri girecek, duvarı aşacak gücüm yok -Tarlada bekliyorum gelmesen de beklerim yine -Başlamadan önce -Yaklaş bana Niks sana ruhumun şarkısını dinleteceğim -Bunu nasıl yapacaksın Tenebris -Kapat gözlerini, kucakla karanlığı ve uzat bana ruhunun ellerini, çünkü biliyorum -Ruhum dokunursa ruhuna anlamı olucaktır bugüne kadar yazılmış ve söylenmiş tüm şarkıların -Bir yanım simsiyahken bir yanım bembeyaz Niks -Clara'dan mı söz ediyorsun,onu gömeli uzun zaman olmuştu halbuki -Ne kadar derine gömersem gömeyim kafamın içinde tizleşerek yükselen ağlayışlarını duyuyorum -Gidenlerin arkasından ben pek ağlamazdım,ama Clara benim kadar güçlü değildi -Çekip giden her kişi, açılan her yeni mezar Claranın ruhunda derin çatlaklar açtı -Narin bedeni bu kadar ağırlığı kaldıramadı -Onu çok özlüyorum Niks -Sırtımı değil ruhumu yaslayabileceğim tek kişi oydu -Zihnimi uyuşturuyorum, afyonlar , zakkumlar ve ı...

Kadınlar Üzerine / Hayatını kaybetmiş bütün çiçeklere

Yazıma öncelikle bir alıntı ile başlamak istiyorum Hangi çiçek, diğerini “sarı açtı” diye ayıplar? Hangi kuş, “farklı ötünce” diğerine yasak koyar? Derisinden, dilinden, cinsiyetinden ötürü öldürülüyor insanlar. Ah insanlar! Her şeyi bulup kendini bulamayanlar… Bu sabah kalkıp günün ilk vakitlerinde haberlere göz attım İçimi büyük bir acı ve utanç kapladı Hemcinslerimin yaptıklarından utandım ben bu sabah Uzun uzun düşündüm kadın ve erkek cinsiyetine mensup insanların arasındaki iç dış çatışmaları Ataerkil toplumlarda arka plana atılmış ezilip ötekileştirilmişti kadın Sürekli korumacı bir yaklaşım sergilenip diken üstünde ve tehlikedeymiş izlenimi verildi kadınlara İroniktirki 21. Yüzyılın ilk çeyreğini geride bırakırken kendimizi kapattığımız betondan tanrıların ötesinde geçmiş yüzyıllara kıyasla herhangi bir tehlike teşkil etmiyor doğa Kadının korunması gereken tek varlık bu yüzyılda erkektir Erkeği bu raddeye getiren sadece güç hırsı veya doğuştan gelen karakteristik ve ...

Arş (Rabbime satırlar)

Tanrım içimde senden gelen bir yaşam var Tanrım beynim bu yaşamı darp ediyor durmadan Bi cümle kur rahatlat şu bağrımı Bi teselli ver huzur bulsun şu ruhum Tanrım içimde hala biraz inanç var Tanrım kibrim bu inancı darp ediyor durmadan Bi ateş yak küle çevir tenimi Bi adım at yerleyeksan olsun şu dağlar Tanrım içimde senden gelen bi ruh var Tanrım suskunluğun bu ruhu darp ediyor durmadan Bi kere ol de güne çevir gecemi Bi el uzat aydınlat şu yolumu

Divina Lux (Tanıdığım en aydınlık varlığa satırlar)

Ah Persephone gölgesine karanfiller yetişen kadın Ne çok seversin kendiliğinden gelen sözcüklerin misafirliğini Ah Persephone ışığında yıldızların dinlendiği kadın  Nerden bilesin gülüşünün bu kadar güzel olduğunu  Ah Persephone bakışlarında sadece anlam değil cümle ve yüklemler olan kadın  Nerden bilesin içimi nasıl umutla doldurduğunu Ah Persephone rüzgarın saçlarına değmek için estiği kadın Bir bilsem tüm yıldızları nasıl bi yerde topladığını

Persephone (Baş ağrıları ve Antidepresanlar)

Bundan seneler önce  Yaslayıp sırtımı dünyanın duvarına Gökyüzünü seyrederdim. Toydum . Çeyrekliklerimden çoktu hayallerim. Bedenime bitkinlik, ruhuma bıkkınlık, ellerime nasır, şakaklarıma beyaz düşmemişti o zamanlar.  Karıncalarda yoktu  İncir reçeli de  Sadece ben ve yıldızlar  Ta o zamanlarda başlamıştım seni aramaya  Havada nane kokusu vardı. Şimdilerde yerin kilometrelerce altında  Yaslayıp sırtımı zincirlerime  Gözlerim kapalı gökyüzünü seyrediyorum. Görmek için bakmama gerek yok artık  Havada küf kokusu var . Aldığım her nefesle göğsüme toz,ruhuma sen doluyorsun. Ben bu satırları yazarken  Sen sessizce uyuyorsun baş ucumda Garip bir şaşkınlık sonsuz bir korku var içimde  Nereye koyacağımı şaşırıyorum  O kadar çoksunki sen taşıyorum ,dağılıyorum ruhum ruhuna akıyor  O kadar temiz ve Berraksınki sen  Korkuyorum  Karanlığımla aydınlığını kirletmeye  Korkuyorum  Ben bir garip adamım Persephone ...

Otogarlar ve Vedalar (Benim en uzak bildiğim şehir Ankara O dünya gezip görmüş)

Otogarlar ve terminaller hiç bir anlam ifade etmezdi bana  Seni bırakıp gittiğim güne kadar O gün attığım adımla kat ettiğim her mesafe Solduğum nefesle ciğerime çektiğim her metreküp hava  Hançer gibi saplanıp kaldı kalbimin ortasında Otogarlar ve terminaller sadece yolculuklara eşlik etmekle kalmazmış Büyük aşklara ve vedalara şahit olmuş soğuk zemin ve ruhsuz duvarlar Bilgi bilgidir dedim bedeli bi tık ağır olmuş olsa bile Eskiden Bedenime hapsolmuş hisseder ve tekrarlardım durmaksızın Bu beden benim zindanımdır...  Bu beden benim zindanımdır diye Şimdi ruhum orda ben burda iki arada bi derede Arafta uçsuz bucaksız cehalet ve küf kokan bu topraklarda kalakaldım Yaşamak çok zor burda Persephone  Nefes almak çok zor Sensizlik çok zor Hayaline tutunabilmek  Güzel yüzünün ezberlediğim hatlarını düşlemek güzel ama Dokunamamak çok zor  Bu düşüncelerimi maruz gör  Bana gel tenimi soy acıma dokun Beni sar tenimi öp acımı çek al Kurtar beni burdan ayın şavkı...

Láska L'amour (Prangalar kırılmalı, zindanlar yakılmalı ve kilometreler aşılıp sana ulaşılmalı)

Odam dediğim şu beton zindanda seni düşünürüm bazı geceler, Dikilip Fani bedenimin prangaları dünya denen şu cehennem çukuruna bağlı Başka bir boyut kazanmıştır ruhum ve zihnim İçinde sıkışıp kaldığım bu kaba çirkin et torbasını geride bırakıp yavaş yavaş, arşa yükselir ve sana ulaşırım Önce gözlerimiz Bugüne kadar gördüğümüz hiçbir şeyin anlamı yokmuşcasına Kitlenir Sonra ellerimiz Sanki yeryüründe tutup kavrayacak daha ala bir şey yokmuşcasına sıkıca sarılır birbirine İki ruhu bir bedende yürütebilmenin hazzı, yüzümüzde; yorgunluğu sırtımızda taşınır Bir olarak çıktığımız şu yola İki olup kavuşan ellerimiz... Ellerimizi hiç ayırmadan yolumuza beraber devam ederiz

Ay Işığı Ve Karıncalar

 Gece ayın şavkı vururken balkon demirlerine Sessiz sessiz sigaramı yudumlarım Bu saatler; Kalabalıkta en yalnız hissettiğim saatler Bazen karıncalar ile hararetli bir sohbete tutulur Bazen Efkarımda boğulup bir köşeye sinerim Tanrının dünyasında yobazlar için yirmi sene geçirmek kolay Sanata sığınan için cehennemi yaşamakla eş değer Ben bu saatlerde şu betondan zindanı sol elimin ayası ile bölüp yükselerek cennete dokunmak, Yerin altına inip dudaklarıkın arasından hiç eksiltmediğim sigaramı cehennem ateşiyle yakmak istiyorum Bir kabustan uyanıyorum Gözlerimi açıp uyuşuk bedenimi bir günü daha atlatmaya zorluyorum Aynanın karşısına geçip beyazlamış şakaklarıma, yüzüme ve yüzümdeki Ve yüzümdeki en az tanrı kadar eski çizgilere bakıyorum Eskimiş ve boyası dökülmüş koridordan söylene söylene kim bilir kaçıncı kere geçiyorum Masadaki tuzluğa gözüm takılıyor O tuzluk da yaşamından şikayetçi midir Neyse diyorum bu başka hikayenin konusu Bana biraz Hayır baya. Kafein lazım

Hayat Gibi Kadın

 Hayat gibi bir kadın sevdim Sevmesi zor  Genzimi yakıyor Gözlerim doluyor Sürekli kırılıp inciniyorum Ama  Vazgeçemiyorum Bırakamıyorum O kadar güzel ve vazgeçilmezki Tıpkı hayat gibi Nasıl nefes almaktan bıkmadığım gibi  onu sevmektende asla usanmıyorum Hayat gibi bir kadın sevdim Deliriyorum Herkes üstüme geliyor Sabrım taşıyor Gövdem çatlıyor Ruhum dağılıyor Mentalitem bozulalı çok oldu Bu nasıl bir acı Bu nasıl bir kabus böyle Uyanınca başlıyor Hayat gibi bir kadın sevdim Uykularda huzur buluyorum  Orda herşeyi yapmakta özgürüm Kah elini tutup kırlarda koşuyorum Kah başım düşüyor göğsüne Ağlıyorum Hayallerde rüyalarda sarıyorum yaralarımı Ben bu günlerde cebime koyduğum birkaç nefesle yaşıyorum Hayat gibi bir kadın sevdim   Gece tabut gibi çöküyor omuzlarıma  Küçük şeyler yüzünden kavga edemeyecek kadar büyük dertlerimiz var bizim Sakın bir daha ayrılıktan bahsetme Yeni bir yara açma kan revan olmuş göğsümde Sadece sarıl Sarıl Sarıl

Mortem (Ölüm)

 Bir gümbürtü koptu Bir ışık patladı gökyüzüne  Ruhum kaçtı kurtuldu beden zindanından Bedenim toprak oldu  Saçlarım yosun  Bir tabut getirdiler İçinde ben İçimde sen Bir gümbürtü koptu Gökyüzüm karardı Ruhum kaçtı kurtuldu beden zindanından Bedenim kül oldu ruhum toz Bir mezar kazdılar İçinde ben  İçimde sen

Destina (İlk satırlar)

 Destina... Resmine baktım gecenin karanlığında tenin ay gibi parlıyor güzelliğin etrafına ışık saçıyordu Destina... Resmine baktım  Gözlerin şehrimin karanlık dehlizlerini aydınlatıyor içimi umutla dolduruyordu Destina... Resmine baktım Kalbim çarpıyor nefesim kesiliyor Aklım karışıyordu Böyle muazzam bir güzelliği bir adam nasıl betimleyebilirdi İlk defa yazamıyordum Kalem seni görünce isyan ediyor yazmayı reddediyordu Destina  Ilk defa bi varlık şu karanlık dünyamı aydınlatmayı başarıyordu Ve karanlığa alışan gözlerim senin ışığında kamaşıyordu Ne tanrının şaraptan ırmakları  Ne de cennet bahçeleri Senin gözlerin kadar güzel ışığın kadar parlak değildi Hep benim ay ışığım olman dileği ile seni seviyorum destina

Şev (Gece)

 Gece olunca  Bir yanlızlık çöker ruhumun çıkmaz sokaklarına  Gece olunca  Çırpınır feryat eder ruhum bu düzene Gece olunca  Biter bütün şarkılar söner bütün ışıklar Sessizligi bozan tek ses kendi benliğimden gelen haykırış Geceyi aydınlatan tek ışık ruhumun solmaya yüz tutmuş yansımasıdır Belkide umut. Vardır uzaklarda dağların arkasında karanfil kokan ovalarda Orda yada burda umut herzaman derinlerde bir yerde vardır  Asla kaybolmaz sadece saklanır susar Tıpkı gece gibi...

Letavitsa (İlk satırlar)

Bahar gelmiş Karanfil kokuyor saçların Dalga dalga senin ayak sesin yayılıyor odalara  Dilinde yarım kalmış bir türkü Kulağında bir papatya Bahar gelmiş Güneş doğuyor yavaşça dağların arkasından  Ve sen sessizce uzanıyorsun göğsümde Letavitsa Tüm nefes kesiciliğinle güzelliğinle benimsin kollarımdasın Ve ben kayboluyorum o gözlerin içinde O gözlerin hep benim olması dileği ile Seni seviyorum Letavitsa

Din Üzerine (Patavatsızca bir isyan)

Hayatı cehennemden farksız olan insanlar Kendilerine hayali bir cennet yaratır Bizler tanrının cehennemini bu dünyada deneyimlemiş olanlarız Sırf onlar gibi düşünmedigimiz ötekileştirdiler bizleri Bizimde onlara pek bayıldığımız söylenemez. Herkes balık gibi hayat okyanusunda boş gözlerle sürüklenirken  Ve aklın soyu yavaş yavaş tükenirken Düşünmek hakkını elinde bulundurmak  Büyük bir lütüftur Çogu kişi hayatını idame etmek için Kendinden büyük ve güçlü bi varlık betimler Bizler kendi hayatımızın tanrısıyız Biz düşünce o karanlık dehlizlere Acı ve gaflet içinde yalvarmayı değil  Tırnaklarımızla kazıyıp ayağı kalkmayı başarmış olanlarız Ve bilinsin ki bizler mahşerde el pençe duracak olanlar değil Ona iki çift laf edecek olanlarız

Roj (Gündüz)

 Güneş doğarken  Ruhumdaki efkar yavaş yavaş solar Muazzam bir umut sarar tüm benliğimi Güneş doğarken Sakinleştirir beni cünkü ısıtır pas tutan kemiklerimi Siler atar geçmişin toz bırakmış izlerini Bazı geceler doğmak bilmez naz eder bize Eninde sonunda cıkar gelir dağların arkasından Bilmiyorum geceler neden bu kadar karanlık Gündüzler ise umut doludur Gecenin izlerini silmek içindir belkide Yada yarınlara umutla bakabilmek içindir Kim bilir.....