Bu yağmur böyle yağmamalıydı.

 İşte sonbaharda gördüğüm isimsiz hayalet. Ben ki bin yıl öncesinde Marius gibi uykuluyum. Düşündüğüm dalgalarda kaybolan bi' yarın yankısı. Bin bıçakla dans ederim bir gece vakti. Ve kaygılarla denk düşmekse maharetim, Son cesaretim iç kastımdı.


Kendi aydınlığıma bir meşale yeter, Geceyi aydınlatmak için varsa da... Bu yağmur böyle yağmamalıydı.


Bu orman korkutuyor beni, anne. Culaklar her yerde. Uzun gülüşleriyle nağmesiz bi' gülyabani. Demir kanım, demir yalım, demir çam ağacının.


Gördüğümde bir cesettin, masallarda bir tümördün. Ben öyle bildim, insan kendi çıkmazında Kaybolan ve arayan ama hep kaybolan, Hem vicdan hem makineydi.


Kendi kendimin şifasından da emin değilim. Belki bir cinim, elinde defne yaprağı. Başka bir seçenek vardı. Fark eden şu ki benim yazgım tanımlı.


Sayısızca geçen keruvların ağladığı zakkum kanı. Başladıysa yağmurun bu dansı, kalmaz istikametim. Ne zemin ne sorgular tutar beni. Bir gazal yunar nehirde, ihaneti beklerim.


Hiçbi' ışığa güvenmedim, geceydi sahici olan. Ateş misin ki, Tanrı'm, yaktın beni? Oysa aydınlık istemiştim.


Ben bir gün bur'dan giderim, Gözlemeden suyu ardımda. Cesareti ekleyip çıkınıma, Biriken su anlar yalnızlığımı.


Ufukta hüzünler belki var, Ve çiğ ve de gül düşüyor sabaha. Rüyaları ekleyip çıkınıma, Bir gün varmak sonsuzluğa.

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yaratılmamalıydık

Ekim

Otogarlar ve Vedalar (Benim en uzak bildiğim şehir Ankara O dünya gezip görmüş)