Kutular ve İnsanlar
Belki de bu olay, bu çağın olayıydı.
Aile bağlarını aldığımızda, geriye kalan tüm bağların gerçekliğini nasıl sağlayabiliriz ki?
Peki ya aile bağlarını bir arada tutan şey yalnızca ayıplama ve zorlamaysa?
Bir trafik kazası geçirip felç kaldığında, ailenin sadece çevre baskısı ve utanma duygusuyla sana bakmaya devam etmesi ne kadar kabul edilebilir?
Bir ev kurmaya çalışırken, bilmediğim birçok gerçekle yüzleştim. Mantığımın tersini denedikçe defalarca yanıldım.
Bir ev; eğer anne, baba ve çocuktan oluşmayacaksa, nasıl kurulabilirdi ki?
Ona anlam katacak motivasyonu ararken, kan bağı taşımadığım insanlara daha fazlasını vermeye çalışırken fark ettim ki; bu, düşünerek ya da çalışarak inşa edilebilecek bir şey değilmiş.
Belki de "ev" dediğimiz şey sadece bir illüzyondu.
Zor zamanlarımızda yanımızda olacak birini ararken, bu isteğin saf bir arzudan mı, yoksa hayata karşı geliştirilmiş bir savunma mekanizmasından mı kaynaklandığını ayırt etmek gerekiyor.
Ve ben…
Bunu başaramadım.
Denk gelişlerim belki de yanlıştı.
Belki insanlar yanlıştı.
Belki de sorun bendeydi.
Ne özeleştiri yapmak ne de sosyolojik bir sonuca varmak anlamlı gelmiyor artık.
Gün geçtikçe insan daha da yalnızlaşıyor; etrafımızı insanlar değil, eşyalar sarmaya başlıyor.
Bir adam yalnız başına... Arabası, motoru, lüks evi ve spor salonu üyeliği var.
Hafta sonları kendisine benzeyen birkaç insanla kısa bir sosyalleşme, sonra tekrar kendi kutusuna dönüş.
Boş araba kabinleri, artçısız motorlar, kulaklıkla yapılan sporlar, yalnız izlenen filmler...
İnsan, "ben" kavramına odaklandıkça yavaşça çürümeye başlıyor.
Bu noktada ev bulmak ne kadar mümkün olabilir ki?
Bağlar, çıkar üzerine kurulduğunda…
“Bana ekmek veriyorsa iyi, vermiyorsa kötü.”
Yol kenarında bıçaklandığında insanların sana baktığını gör.
Gözlerinde, sana duydukları üzüntü değil, sadece "yerinde olmadığım için şanslıyım" duygusu.
Şansın yaver giderse…
Belki biri ambulansı çağırır.
Yorumlar