Modern Aşkın Ekonomisi
Eskiden bir kadının etrafında onunla ilgilenen daha az insan olurdu. Şimdi ise ortalama güzellikteki bir kadının mesaj kutusu bile dünyanın dört bir yanından gelen iltifatlarla ve alev emojileriyle dolu. Bu durum, kadınlarda istemsizce “her an çok daha iyisi karşıma çıkabilir” illüzyonu yaratırken; erkeklerde de “bu kadar talep gören, ilgiden şımarmış birine ulaşmak için harcayacağım efora gerçekten değer mi?” sorgusunu başlatıyor.
Zaten modern flört dünyası giderek kurumsal bir iş mülakatına dönüştü. Erkekten beklenenler o kadar standart ve yorucu hale geldi ki; iyi ve trend bir mekan seçmesi, hesabı ödemesi, sürekli espri yapıp karşı tarafı eğlendirmesi, aynı zamanda iyi bir kariyere sahip olması ama asla sıkıcı görünmemesi gerekiyor. Üstelik tüm bunları yaparken de kesinlikle muhtaç görünmemeli. Ve çoğu zaman bu büyük maddi ve manevi eforun karşılığı; “Şu an hayatıma birini alacak dönemde değilim, kendime odaklanmak istiyorum” ya da “Önce kendi travmalarımı çözmem lazım” gibi modern ama içi boş cümlelerle, hatta sessiz sedasız bir ghosting ile sonuçlanıyor. Hayat mücadelesinin ve ekonomik kaygıların zaten zirvede olduğu bir düzende, birçok erkek artık sonu belirsiz bir hisse senedine yatırım yapmak istemiyor.
Bunun üzerine bir de bazı kadınlarda oluşan “Ben bir ödülüm, beni kazanmalısın” tavrı eklenince işler tamamen kopuyor. Bu “ikna et beni” kibri, yirmili yaşlarının başındaki tecrübesiz bir erkeğe cazip gelebilir. Ancak belli bir olgunluğa erişmiş ve kendi iç huzurunu her şeyin önüne koyan bir erkek için oldukça itici bir durum. Adam işten eve geldiğinde oyun oynamanın, sevdiği bir diziyi açıp izlemenin ya da dostlarıyla iki kadeh bir şeyler içmenin verdiği o risksiz ve garanti huzuru; durduk yere birinin egosunu okşayıp “Acaba bana yazar mı?” stresini çekmeye tercih ediyor.
Evet, “erkek doğası gereği avcıdır” edebiyatı çok yapılır. Ama avcı da aptal değildir. Ormanda bir ceylanın peşinden günlerce nefes nefese koşup, tam yakalayacakken ceylanın “Ben galiba hâlâ eski sevgilimi unutamadım” diyerek başka bir ormana zıpladığını gören avcı, bir süre sonra o eziyeti bırakır. Köşesine çekilir ve kendi halinde yaşamaya başlar.
Günün sonunda ise bu durumdan kimse kârlı çıkmadı. Kadınlar “O eski centilmen ve romantik adamlar nerede?” diye sorarken; erkekler de “O eski efora değecek, beklentisiz ve sadık kadınlar nerede?” diye soruyor. Ortada artık koşulan bir parkur kalmadı. Herkes kendi başlangıç çizgisinde oturmuş, karşı tarafın gelip elinden tutmasını bekliyor. Ve o parkurda ne yazık ki sadece yalnızlık büyüyor.
Yorumlar