Ay Işığı Ve Karıncalar
Gece ayın şavkı vururken balkon demirlerine
Sessiz sessiz sigaramı yudumlarım
Bu saatler;
Kalabalıkta en yalnız hissettiğim saatler
Bazen karıncalar ile hararetli bir sohbete tutulur
Bazen
Efkarımda boğulup bir köşeye sinerim
Tanrının dünyasında yobazlar için yirmi sene geçirmek kolay
Sanata sığınan için cehennemi yaşamakla eş değer
Ben bu saatlerde şu betondan zindanı sol elimin ayası ile bölüp yükselerek cennete dokunmak,
Yerin altına inip dudaklarıkın arasından hiç eksiltmediğim sigaramı cehennem ateşiyle yakmak istiyorum
Bir kabustan uyanıyorum
Gözlerimi açıp uyuşuk bedenimi bir günü daha atlatmaya zorluyorum
Aynanın karşısına geçip beyazlamış şakaklarıma, yüzüme ve yüzümdeki
Ve yüzümdeki en az tanrı kadar eski çizgilere bakıyorum
Eskimiş ve boyası dökülmüş koridordan söylene söylene kim bilir kaçıncı kere geçiyorum
Masadaki tuzluğa gözüm takılıyor
O tuzluk da yaşamından şikayetçi midir
Neyse diyorum bu başka hikayenin konusu
Bana biraz
Hayır baya. Kafein lazım
Yorumlar