Ay Işığı Ve Karıncalar

 Gece ayın şavkı vururken balkon demirlerine

Sessiz sessiz sigaramı yudumlarım

Bu saatler;

Kalabalıkta en yalnız hissettiğim saatler

Bazen karıncalar ile hararetli bir sohbete tutulur

Bazen

Efkarımda boğulup bir köşeye sinerim

Tanrının dünyasında yobazlar için yirmi sene geçirmek kolay

Sanata sığınan için cehennemi yaşamakla eş değer

Ben bu saatlerde şu betondan zindanı sol elimin ayası ile bölüp yükselerek cennete dokunmak,

Yerin altına inip dudaklarıkın arasından hiç eksiltmediğim sigaramı cehennem ateşiyle yakmak istiyorum

Bir kabustan uyanıyorum

Gözlerimi açıp uyuşuk bedenimi bir günü daha atlatmaya zorluyorum

Aynanın karşısına geçip beyazlamış şakaklarıma, yüzüme ve yüzümdeki

Ve yüzümdeki en az tanrı kadar eski çizgilere bakıyorum

Eskimiş ve boyası dökülmüş koridordan söylene söylene kim bilir kaçıncı kere geçiyorum

Masadaki tuzluğa gözüm takılıyor

O tuzluk da yaşamından şikayetçi midir

Neyse diyorum bu başka hikayenin konusu

Bana biraz

Hayır baya. Kafein lazım

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yaratılmamalıydık

Ekim

Otogarlar ve Vedalar (Benim en uzak bildiğim şehir Ankara O dünya gezip görmüş)