Yaratılmamalıydık
Sekiz yaşındayken, en büyük korkularım; evimizin koridorunun sonunda, karanlığa gömülmüş o soğuk kiler ve Discovery Channel’da izlediğim Bermuda Üçgeni belgeseliydi. Zamanla büyüdüm; korkularım da değişti, biçim değiştirdi. Karanlık artık sadece odalarda değil, ruhumdaydı. İlk başta hamam böceklerinin ürpertici sesi, boğulmanın nefes kesici korkusu gibi somut kaygılar sarmıştı ruhumu. Ancak yıllar ilerledikçe, korkularım daha derin, daha sinsi travmalara dönüştü; insanın kalbindeki yalnızlık, hayal kırıklıkları, güvensizlikler… Bunlar, çocukluğumun karanlığından çok daha derin, çok daha zor birer gölge haline geldi. Sonra bir gün, gözlerim insanın karanlığına açıldı. Nefretine, açgözlülüğüne tanık oldum. Anladım ki, yaratılmış olan hiçbir canlı, insanoğlu kadar acımasız, korkunç değildi. Böyle zamanlarda insan düşünmeden edemiyor: Belki de şeytan, Rab’be söylediklerinde haklıydı. Belki de biz, hiç yaratılmamalıydık. Çünkü gördüğüm en büyük kara lekeyi, yaratıcısının yüzüne en çok ...