Heftemîn'in Kararmış Gecesi
Savruldum arşın en yücesine,
Hudutsuz karanlığın kuytusunda,
Bir yad ellerin unuttuğu yıldız misali,
Ne bir ilen, ne bir sığınak,
Sadece yokluğun destansı sükûtu içimde…
Evvel vakit, devran sürerken,
Kürtler yurdunu terk etti, topraklar sessizleşti,
Ruhumu bir harabe köyün eşiğinde bıraktı,
Ve ben, dağlar yıkık, nehir suskun,
Tuz basılmış bir yazgıyı içime çektim.
Ey Kawa’nın unutulmuş yiğitleri,
Ey Cûdî’nin eteklerinden arşa yükselen soydaşları,
Bir bedduadır üzerimde dolaşan,
Zira ne dağlar bilir adımı, ne nehirler tanır izimi,
Unutulmuş halkımın kayıp evladı…
Kanla yazılan destanlar silindi,
Rojava’yı aşan, Dicle’yi kuşatan yıldızlar söndü,
Sonsuzluğun en karanlık köşesinde,
Ve ben, güneşsiz bir günde, göğe doğru savruldum…
Artık bu topraklarda ne beyim ne serokum,
Ne köyüm var ne de dostum,
Ferman yazılmış, kaderin rüzgârında savrulmuş,
Lakin ben hâlâ bir düşte,
Küller içre kurulmuş bir hanın eşiğinde beklerim…
Yorumlar