Ekim
Keşke o Kızılay metrosunda karşılaştığımız güne geri dönebilseydim, İsmet abi.
O gün bana, “Bana yaşına göre çok karamsar şeyler yazıyorsun,” demiştin.
“Bunun için yaşın daha çok genç,” diye de eklemiştin.
Bir bilsen abi… o günden bu yana geçen yedi yılda
kaç zemheri geçti üstümden,
kaç güneş doğmadan battı içimde…
Şimdi bir yerde karşılaşsak,
gözlerime baktığında dolardı seninkiler.
Bilirim, bir şey demeden sırtımı sıvazlardın.
Sonra Ali abinin yanına gider,
sessizce iki demli çay söylerdik.
Ben tütünü sarmayı öğrendim artık abi,
istersen sana bir tane sarabilirim.
Okulu da bitirdim.
Diplomam var artık…
Hani demiştin ya:
“Oğlum, boş gezeceğine diplomalı işsiz ol bari,”
işte öyle oldum abi.
Ama en azından bir yolum var artık,
belki bir yere çıkar, kim bilir.
Letavitsa yok artık,
terk edip gitti beni.
Ali abiyi kanser aldı,
geri kalanlarımızıysa deprem.
Bugün simit–ayran yediğimiz amcaya uğradım,
baktım sağıma soluma,
bir ben kalmışım geriye.
Şimdi yapayalnızım,
bu ekim akşamında.
Rüzgârın sesi bile yorulmuş,
şehrin üstüne çöken bu paslı karanlıkta
tek dostum anılar.
İsyan etmek mi, etmemek mi bilmiyorum ama…
siz öldünüz de ben neden kaldım abi?
Vedalaşmak gidene zor değil, İsmet abi —
giden bir defa ölüyor,
kalanlar ise her gün.
Yorumlar