Ekim’in Gölgesi: Sed Non Satiata
Beni var eden yağmurdu
İçimden giden kan bulvarlarında kaldı umudum
Söğüt altı şarkılar boyunca kendi içime girdaplığım
Kim var, kim yok ortalıkta? Zati geçip gitti yıllarım
Ve fark edince hasretin bittiğini başlangıçlara
Şol anlar ortasında şol günah kanar oldukça
Sen en büyük dualarımda kaldın (Anne)
Her şey bir masaldı, dokunduğum her çiçek zehirliydi her gece
Ve şimdi bir duraksamayla kaybolan çığlıklar
Geçmişin kırık camlarında ur yaratmamış gibi
Sığındığım melek tinimden çok irinliydi
Herkes bir tufandı, ben hiç görmedim bi' gemi (Görmedim)
Ne kan şölenlerinde duyduğum bi' çağrı
Ne bir dilek, ne bir cevap... Sadece yalnızlık kuşu
Bana güzel gelen sana hep tuhaftı çünkü
*Sed non satiata*, "N'için?"i belli
Şimdi adını hangi ıssızlıkta aramalıyım?
Hangi denize düşüp bir dua kanatmalıyım?
Başka yok bi' çare, bak, akşamüstü kayboluyor
Gözlerimde yitik şarkılar yalımlaşıyor
Ve sen hiç susma, alkışı hatırla
Düşün ışıltısında kaybolan duvar, tenimde ezan
Kaygılarda hazan, kaygılarda akşam
İncir ağacı gölgesinde bir çocuktum anlaşılmadan, büyüdüm anlaşılan.
---
Zihnimin denizlerinde çırpınırken, birçok benliğimin cesedini görüyorum. Kim olduğumu bulmaya çalışmak, fedakârlıkların en büyüğü. Kendimi benden çekip çıkarmak istiyorum; ama her kurtarma girişiminde başka bir benliğim beni boğuyor. Yaşadığım şey bir dönüşüm değil; sessiz bir suikast.
---
Bu Şiir Baudelaire’in "Sed non satiata"sına bir saygı duruşudur: Ruhun hiçbir pınarla dinmeyen o katıksız susuzluğuna, ne kadar sevilirse sevilsin doyurulamayan o içsel boşluğuna verilen bir yanıttır. Bedenin ve zihnin tüm sunularına rağmen bitmek bilmeyen o varoluşsal açlık, benim kan bulvarlarımda ve kaybolan benliklerimde yeniden yankılanır; çünkü bazı ruhlar doymak için değil, kendi
yangınlarında sonsuza dek tükenmek için yaratılmıştır.
Yorumlar