Ekim’in Gölgesi: Sed Non Satiata

 Beni var eden yağmurdu


İçimden giden kan bulvarlarında kaldı umudum


Söğüt altı şarkılar boyunca kendi içime girdaplığım


Kim var, kim yok ortalıkta? Zati geçip gitti yıllarım


Ve fark edince hasretin bittiğini başlangıçlara


Şol anlar ortasında şol günah kanar oldukça


Sen en büyük dualarımda kaldın (Anne)


Her şey bir masaldı, dokunduğum her çiçek zehirliydi her gece


Ve şimdi bir duraksamayla kaybolan çığlıklar


Geçmişin kırık camlarında ur yaratmamış gibi


Sığındığım melek tinimden çok irinliydi


Herkes bir tufandı, ben hiç görmedim bi' gemi (Görmedim)


Ne kan şölenlerinde duyduğum bi' çağrı


Ne bir dilek, ne bir cevap... Sadece yalnızlık kuşu


Bana güzel gelen sana hep tuhaftı çünkü


*Sed non satiata*, "N'için?"i belli


Şimdi adını hangi ıssızlıkta aramalıyım?


Hangi denize düşüp bir dua kanatmalıyım?


Başka yok bi' çare, bak, akşamüstü kayboluyor


Gözlerimde yitik şarkılar yalımlaşıyor


Ve sen hiç susma, alkışı hatırla


Düşün ışıltısında kaybolan duvar, tenimde ezan


Kaygılarda hazan, kaygılarda akşam


İncir ağacı gölgesinde bir çocuktum anlaşılmadan, büyüdüm anlaşılan.


---


Zihnimin denizlerinde çırpınırken, birçok benliğimin cesedini görüyorum. Kim olduğumu bulmaya çalışmak, fedakârlıkların en büyüğü. Kendimi benden çekip çıkarmak istiyorum; ama her kurtarma girişiminde başka bir benliğim beni boğuyor. Yaşadığım şey bir dönüşüm değil; sessiz bir suikast.


---


Bu Şiir Baudelaire’in "Sed non satiata"sına bir saygı duruşudur: Ruhun hiçbir pınarla dinmeyen o katıksız susuzluğuna, ne kadar sevilirse sevilsin doyurulamayan o içsel boşluğuna verilen bir yanıttır. Bedenin ve zihnin tüm sunularına rağmen bitmek bilmeyen o varoluşsal açlık, benim kan bulvarlarımda ve kaybolan benliklerimde yeniden yankılanır; çünkü bazı ruhlar doymak için değil, kendi 

yangınlarında sonsuza dek tükenmek için yaratılmıştır.

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yaratılmamalıydık

Ekim

Otogarlar ve Vedalar (Benim en uzak bildiğim şehir Ankara O dünya gezip görmüş)