Gerçek, yalnız da olsa gerçektir.
Azınlık olmak — hatta yalnızca bir kişilik azınlık olmak — delilik değildir.
Asıl delilik, çoğunluğun yalanına sorgusuzca boyun eğmektir.
Gerçek, kalabalıkların onayına ihtiyaç duymaz; o, yalnızca bir vicdanın kıyısında bile var olabilir.
Eğer tüm dünyaya karşı durup doğru bildiğini savunabiliyorsan — yalnız da olsan — aklın yerindedir.
Çünkü cesaret, herkesin eğildiği yerde dimdik durabilmektir.
İktidarın gerçeği çarpıtması, sorgulamayanlara dayanır.
Düşünmeyen için yalan, rahatsız edici değildir.
Ne istenen şeyin korkunçluğunu tam olarak kavrayabilirler,
Ne de olup biteni anlamlandırabilirler.
Toplumla olan bağları yüzeysel, sorumluluk duyguları zayıftır.
Düşünmeyen direnemez.
Direnemeyen ise yalnızca yaşar gibi yapar.
Yutuyorlar ama sindiremiyorlar.
Tıpkı bir kuşun bedeninden geçen mısır tanesi gibi, gerçek de içlerinden geçer ama iz bırakmaz.
Bu yüzden akıllarını kaybetmezler — fakat asla özgür de olamazlar.
---
Ve bir gün gelecek…
Yöneticiler, “iki kere iki beştir” diyecek.
Ve siz, buna inanmak zorunda kalacaksınız.
Çünkü yalnızca davranışlarınız değil, düşünceleriniz de esir alınacak.
Zihninizin içindeki birkaç santimetreküplük alan dışında hiçbir şey size ait kalmayacak.
---
Ama asıl trajedi yalnız bireyde değil;
Farkına bile varmadan teslim olan sessiz çoğunluktadır.
O görünmeyen kalabalıklar…
Unutulmuşlar, ezilmişler, susturulmuşlar…
Sadece başkaldırma gücünden değil, başka bir dünyanın mümkün olabileceğini hayal etme yetisinden de yoksundular.
Kuşaklar boyunca çalışacak, tükenecek, ölecekler — hiç yaşamamış gibi.
Çünkü bilinçlenmedikçe başkaldıramazlar,
Ama başkaldırmadıkça da asla bilinçlenemezler.
(George Orwell – 1984)
Ve düzen, bu kısır döngü içinde sürüp gider:
Kendini sorgulamayanların omuzlarında yükselen, sessiz bir düzen.
---
Yine de umut vardır.
Her zincir, ilk halkası kırıldığında çözülür.
Ve bazen bu, yalnızca bir kişiyle başlar.
Karanlığın içinde hâlâ gerçeğe inanan biriyle.
Gerçek için verilen savaş çoğu zaman meydanlarda değil, insanın kendi içinde başlar.
Bir ekranın karşısında…
Bir kalabalığın ortasında…
Bir odanın sessizliğinde…
İçindeki sesi susturmayan biriyle.
---
Ve işte o zaman,
Orwell’in kitabından Winston Smith’in dediği gibi:
“Bir gün, karanlık olmayan bir yerde buluşacağız.”
Orada yalan değil, ışık olacak.
Ve hakikat artık fısıltıyla değil,
Cesurca ve özgürce yankılanacak.
Yorumlar