Sen gittin ve herkes ölmeye başladı
Önce Çağlar öldü. Sonra Arif abi… Çağlar’ın yedisinin okunduğu akşam. Sonra Azra öldü, ardından Alp… sonra anneannem. Bir de büyük deprem. Otuzuma basmadan otuz tabut kaldırdım musalladan. Anneannemden öncekilerin mezarlarını ziyaret ettim de, yıllarca ilk ölen hep anneannem gibi geldi bana. Sanki oydu bu ahret furyasını başlatan. Öyle değilmiş. Yeni anladım. Sen gittin ve herkes ölmeye başladı. Zaten kim tam anlamıyla sağ kaldığını iddia edebilir ki? Bu kadar meftanın ardından kim biraz zombileşmek istemez. Daha kırılgan, daha dikenli ve daha fukuyamacı olmaz. Arif abi baytardı ama pek çok doktordan daha ilginç tıbbi hatıraları oldu. Sen gittin ve herkes ölmeye başladı. Yalnızlıktan kudurmuş bir çocuğun arabaların kaportasını anahtarla çizmesi gibi ruhumun kemirilişi de hep sinsiceydi. Buna rağmen ansızın berraklaştığı oluyor; bulanık günlerin hâlâ soğuk yaz akşamları oluyor, güzel kızlar oluyor. Yağmurdan sonra saçlarını havluyla kurulaman gibi olmuyor tabii, o kalibrede sevda görmed...