Kadınlar üzerine II

 Hayatım boyunca ilk kez hissettiğim bir duyguyu tarif edemiyorum.

Ne düşünebiliyorum, ne idrak edebiliyorum.

Evet, cinneti bilimsel olarak açıklayabiliriz:

Cinnet, kişinin anlık olarak akıl sağlığını kaybetmesi, kontrolsüz davranışlar sergilemesi ve yoğun duyguların etkisiyle mantıklı düşünme yetisini yitirmesidir.

Genellikle öfke, yoğun stres veya ağır travmalar sonucu ortaya çıkar.


Ama ben...

Bir canlının, başka bir canlıyı vahşice katlettikten sonra, cesedine tekrar tekrar ateş açmasını

hiçbir şekilde algılayamıyorum.


Bugün yine bir kadını öldürdüler.


2025 yılı yalnızca dört ay geride bırakmışken:

Ocak ayında: 19 kadın

Şubat ayında: 16 kadın

Mart ayında: 18 kadın

Nisan ayında: 22 kadın katledildi.


2024 yılında ise resmi kayıtlara göre 394 kadın öldürüldü.

Bu cinayetlerin 259’unun faili hâlâ meçhul.


Henüz kayıtlara geçmemiş, adını dahi bilemediğimiz kaç kadın daha var, tahmin bile edemiyoruz...


1 yıl 4 ay içinde;

469 anne,

469 kız çocuğu,

469 abla,

469 insan,

469 can katledildi.


Bilimsel, toplumsal, psikolojik açıklamaları bir kenara bırakalım.

Gelin bir de dini açıdan bakalım.

Resmî kayıtlara göre nüfusunun %99.8’i, gayriresmî oranlara göre ise %80’i Müslüman olan bir ülkede yaşıyoruz.

Peki, Kur’an-ı Kerim bize kadınlar hakkında ne söylüyor?


Adı doğrudan “Kadınlar” anlamına gelen Nisâ Suresi…

Rabbimiz, bu surede kadınlara nasıl davranmamız gerektiğini çok açık ve net bir şekilde anlatmıyor mu?

Ve hadisler…

Başta İmam Buhari olmak üzere birçok sahih kaynakta yer alan şu söz:

“Kadınlar Allah’ın size emanetidir.”

Sormak isterim:

Müslüman olmak yalnızca namaz kılmak ve oruç tutmak mıdır?

Allah Resûlü (s.a.s) şöyle buyurmadı mı?

“Müslüman, diğer Müslümanların elinden ve dilinden güvende olduğu kişidir.”

Ve yüce Rabbimiz Kur’an’da şöyle buyurmadı mı?


1. Hucurât Suresi, 10. Ayet:

“Müminler ancak kardeştir.”



2. Nahl Suresi, 90. Ayet:

“Allah adaleti, iyiliği ve yakınlara yardım etmeyi emreder.”



3. Mâide Suresi, 32. Ayet:

“Kim bir cana kıymamış veya yeryüzünde bozgunculuk yapmamış birini öldürürse, sanki bütün insanları öldürmüş gibidir.”




Ben ne sizleri bilirim,

Ne de bu yolun sonunu...

Bir gün son nefesimi verdiğimde,

Kendimden utanacağım,

Eğer ki sustuysam, eğer ki sessiz kaldıysam.

Bir can daha toprağa düştüğünde,

Ben hâlâ bakıyorsam başka tarafa...

O zaman neyleyeyim ibadetimi, kelâmımı, sözümü?

Mahşerde sormayacaklar mı bana?

“Sen gerçekten kul oldun mu?”

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yaratılmamalıydık

Ekim

Otogarlar ve Vedalar (Benim en uzak bildiğim şehir Ankara O dünya gezip görmüş)