Niks Ve Tenebris / Soluksuz ormanda bir akşam üstü münakaşası (Clara'nın gittiğidir)

 -Niks 

-Tenebris

-Duvarlarını ördüğün günden beri kaç kişi girdi içeri ?


-Hiç kimse 


-İçeri girecek, duvarı aşacak gücüm yok

-Tarlada bekliyorum gelmesen de beklerim yine


-Başlamadan önce

-Yaklaş bana Niks sana ruhumun şarkısını dinleteceğim


-Bunu nasıl yapacaksın Tenebris


-Kapat gözlerini, kucakla karanlığı ve uzat bana ruhunun ellerini, çünkü biliyorum

-Ruhum dokunursa ruhuna anlamı olucaktır bugüne kadar yazılmış ve söylenmiş tüm şarkıların

-Bir yanım simsiyahken bir yanım bembeyaz Niks


-Clara'dan mı söz ediyorsun,onu gömeli uzun zaman olmuştu halbuki


-Ne kadar derine gömersem gömeyim kafamın içinde tizleşerek yükselen ağlayışlarını duyuyorum

-Gidenlerin arkasından ben pek ağlamazdım,ama Clara benim kadar güçlü değildi

-Çekip giden her kişi, açılan her yeni mezar Claranın ruhunda derin çatlaklar açtı

-Narin bedeni bu kadar ağırlığı kaldıramadı

-Onu çok özlüyorum Niks

-Sırtımı değil ruhumu yaslayabileceğim tek kişi oydu

-Zihnimi uyuşturuyorum, afyonlar , zakkumlar ve ısırgan rehalarıyla

-Uyuştururken ruhumu, öldürüyor benliğimi

-Tabi oluyorum betondan tanrılara ve antidepresanlara

-Her gece başka bir şeytana satıyorum ruhumu

-Ben insanları uzaklaştırmak istemiyorum, ben kimsenin canını acıtmak istemiyorum, ben bu adam olmak istemiyorum Niks !


-Tenebris yüreğini dumansız ateş ile yaktıkları geceyi hatırla

-Kalbini gögüsünden söküp aldıkları sabahı hatırla

-Senden Clarayı aldıkları günü hatırla


-Ama öfkem Zemheri öfkem karanlık öfkem ölümdür Niks

-Beni bile ürkütür bazı gecelerde 

-Öfke değil bu Tenebris,bu senin kinin

-Kinin olmassa geçmişini unutursun..




Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yaratılmamalıydık

Ekim

Otogarlar ve Vedalar (Benim en uzak bildiğim şehir Ankara O dünya gezip görmüş)