Normandia

Omaha sahilinde, Normandiya çıkarmasının ortasında bir kişinin tüm o silah ve bomba sesleri arasında bağırdığını hayal et.


Durun.


Şimdi de bunun işe yaradığını düşün.


İnsan hayali birçok şey yaratırken kendine, bir de düşman yaratma gereği duydu.


İnsan, bir başka insanla bir sahilde ne yapabilir ki?


Binlerce insanın sahilde olması bana sadece güzel bir festivali anımsatmalıydı.


O güne geri dönmek ve orada bağırmak isterdim.


Durun.


Almanlar ve Amerikalılar.


Burada kimse bir şey kazanmıyor.


Hepiniz korkuyorsunuz ve az sonra çoğunuz öleceksiniz.


Ölmeyin.


Fransız sahilinin güzelliği ile ilgilenelim.


Alkol stoklayan birlikler, alkolünü karşı tarafla paylaşsın.


Kocaman bir sofra kuralım.


Konserveler ortaya çıksın.


Tüfekler en uçta yerde öylece dursun. Sıcak bir yaz gününde gökyüzünü duman yerine mavilikler doldursun.


Kıyıda bir köşeye uzayıp denize giren askerleri izlerken bir sigara yakalım.


Herkes ailesinden söz etsin.


Sevdiği kadınlardan.


Ne kadar kabul edebileceğimize bakalım karşımızdakini.


Birlikte gülelim komik bir olaya.


Savaşlar.


Sahiden savaşlar ne kadar enteresan.


Dünyadan veda etmeni sağlıyorum.


Yaşama hakkını elinden alıyor ve gömülen bir et parçasına dönüştürüyorum.


Ne için?

Savaşlar, insanın varoluşuna dair en büyük ilüzyondur. Birlikte olmanın, birlikte yaşamın, paylaşılan anların anlamını yitiririz. Tüfeklerin, bombaların ve ölümün gölgesinde insan, en çok düşman yaratmaya ihtiyaç duyar. Ama gerçek düşman, karşımızdaki değil; kendimizin ne kadar içi boş, ne kadar yalnız olduğudur.

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yaratılmamalıydık

Ekim

Otogarlar ve Vedalar (Benim en uzak bildiğim şehir Ankara O dünya gezip görmüş)