Uzun sürdü. Ama geri döndüm.
Sonra birden uyandım.
Tam bugün, yaklaşık bir saat önce.
Uzun süredir içinde olduğum bir uykudan uyandım. Üzerimdeki baskının ne kadar ağır olduğunu tarif edemem.
Yıllar önce yapmamayı tercih ettiğim bir şeye nasıl sürüklendiğimi fark ettim.
Kendimi sürekli bir şeyler dinlerken bulmuşum. Birileri bana “doğruyu” anlatıyor:
“Şöyle yapmalısın.”
“Böyle yaşamalısın.”
“Bu doğru.”
“Şu yanlış.”
Sonra dönüp hayatımda iyi giden şeylere baktım.
Hiçbiri bu tavsiyelere uymuyor.
Demek ki ben bir şeyleri doğru yapabiliyormuşum.
Hatta yapmışım.
Eğer en başa dönseydim ve attığım her adımdan önce birilerinden akıl alsaydım, muhtemelen hiçbir şey yapamazdım.
Tamamen sıfır.
Hiçlik.
Sadece çalışmaya ve banka hesabındaki rakama odaklanmış bir ilerleyiş... Bana doğru hayatın bu olduğuna inandırmışlar.
Bir de içimdeki o sevgi boşluğu...
O boşluktan sızan saçma sapan insanlara kapılmışım. Belki birkaç güzel söze, biraz ilgiye, biraz anlaşılma hissine tutunup aslında hayatımda yeri olmaması gereken insanlara gereğinden fazla yer açmışım.
Hormonal dengesizlik deyin, ADHD deyin veya ne bok derseniz deyin...
Bir şekilde beni kandırmayı başarmışlar.
Ve ben buna kapılmışım.
Sürüklenmişim.
Rotamdan sapmışım.
Kim olduğumu, ne istediğimi ve neden yola çıktığımı unutmuşum.
Ama şimdi ayağa kalkma zamanı.
Eski günlerdeki gibi savaşmaya dönmek gerek.
Kim olduğumu önce kendime,
sonra onlara hatırlatmam gerek.
Yorumlar